رفته ام در دیار خاطره ها

خاطره هایی که نمی دانم چرا هنوز از یادآوری شان چشمان خشکم می بارد و وجود نازکم از سر شوق به سختی اما آرام می گرید.

و مگر می شود که فراموششان کرد؟ و مگر می شود ذوق کرد و گلخند ارمغان ذوق زدگی ات را مخفی کرد؟

خاطره اش قدیمیست... دو سال پیش...زمانی که هنوز در ورطه ی هولناک گناه غوطه ور بودم و زمانی که شاید خیلی از عوامل دست به دست هم دادند تا من و دور و بری هایم را از خواب که نه...اما بیشتر بیدارمان کنند...

پدر بود و دو برادر. پنج شنبه ای بود و عشق به آقا. ویلچری بود و حمل عاشقان مولا و من و مادر چه افسوس ها که نمی خوردیم از اینکه نمی توانیم خدمتی کنیم و دست بوسی باشیم. تمام شادی مان را جمع می کردیم و پنچ شنبه به پنجشنبه با آنها همراه می شدیم.

آنها غرق در خدمت و ما غرق در زیارت...خوشا به حالشان.

عطش پدر برای خدمت زیاد بود. دلش به از صبح تا شام پینجشنبه ها و حمل صندلی های چرخ دار راضی نمی شد . وجودش بیش از این می خواست. آخر هم رفت و دو سه جای دیگر به خدمت مشغول شد. برادر بزرگتر هم بود...اما انگار با چنگ و دندان خدمت را گرفته بود. مشکلات کاری اش و البته نو عروسش گاهی میشد که یا نمی توانست و یا نمی شد که بیاید...بعد هم که راهی اصفهان شد و ...

اما برادر کوچکتر حتی بعد از دو ساعت حمل زائر باز سر از پا نمی شناخت. به دنبال بهتر بودن و شدن بود. تمام بخش های فرهنگی آستان قدس او را می شناختند. شاید همین بود که برای طرح راهیان رضوی او انتخاب شد.(الان هم به جرم مجرد بودن به نایبی از برادر بزرگترم می رود)

فراموش نمی کنم شبهای شهادت مولا را. چه شب هایی بود. من و برادر و دایی کوچکترم که سه نفری می نشستیم و نمایشگاه عکس هایمان را کامل می کردیم. نرم افزاری درست شد و نمایشگاهی و خیلی برنامه های دیگر.

آن شب ها خسته نمی شدیم که هیچ دوباره جان می گرفتیم حتی. روضه نمی رفتم اما در دلم روضه ای بر پا بود. هنوز هم با یادآوری آن شب ها چشمانم خیس می شود.

می آمدند. فرقی نمی کرد چند ساله اما همه شان با عشق می آمدند. کوچکترینشان شاید کودکی بیش نبود. بزرگترینشان هم پدر بزرگی پیر بود . گاهی حتی کفشی برای پوشیدن نداشتند. دمپایی بر پایشان بود. پای زخمی شان دل آدم را کباب می کرد. اما نه خمی به ابرو می آوردند و نه گله و شکایتی!

من نه در وادی راهیان نور بودم و نه دوست داشتم که بروم. برادرم هم .دایی ام هم . روزی که قرار بر رفتن بود کسی نمی دانست این نعمت چطور آمد و ما چطور می رویم. همه باهم. 13 نفر از جوانهای فامیل با هم رفتیم.

رفتیم. دیدیم. شنیدیم و بین آنها شاید سرنوشت من از همه بیشتر تغییر کرد. کسی شدم که نبودم .چیزی می گفتم که تاب به حال نگفته بودم.

 فراموش نمی کنم که برادر در وبلاگش بزرگ نوشت : راهیان نور امسال ما را راهیان رضوی امضا کردند.

مرتبط با همین بخوانید

-------------------------------------------------------------------------------

 

 

پنج شنبه 22/2/90| 11:22 صبح |تسنیم،دختری از جنس آسمان| نظر|