این پست ممکن است کمی طولانی شود. لطفا بخوانید.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

چقدر نوشتن سخت است وقتی خیلی وقت باشد که ننوشته باشی! وقتی چند روز دستت باشد برای حمل خرید و تمیز کردن خانه. در هر حال، برای خداحافظی هم که شده است باید نوشت. چقدر سخت است...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

می گفتند وقتی شهدا مهمان خصوصی داشته باشند طوفان به راه می اندازند.این را خلی خیلی وقت پیش شنیده بودم. دوباره همین جند روز پیش شنیدم ، نه! خواندم. در ذهنم دویدم دنبال یک خاطره کور از راهیان امسالم تا شاید من هم مهمان خصوصی بودم. هر چه گشتم نبود. همه چیز آرام آرام بود...دلم گرفت ، قبطه هم خوردم حتی .

پنجره ی ماشین را دادم پایین. گوشم داشت بوی پیراهن یوسف را می شنید. بغض کردم. آرام گفتم: می شود امسال هم شرمنده ام کنید و مهمان خصوصی باشم.؟می خواهم فقط بدانم بدون دعوت نیامدم....

پنجشنبه رفتم حرم. پیش تو هم آمدم. گل هم آوردم. رز و نرگس. گلبارانت کردم. فهمیدم که غریب نیستی. فهمیدم که به تو هم سر می زنند. دورت پر بود از چند دختر همسن خودم.فاتحه ای خواندند و رفتند. دلم می خواست بگویم مگر مرده است که فاتحه می خوانید؟ بعد از اینکه رفتند کمی با تو حرف زدند. باز یکی دیگر آمد. خیلی گریه کرد. با خودم گفتم حتما با تو نسبتی دارد. بعد از اینکه گریه اش تمام شد پرسید : شما دخترشونید؟ خنده دار بود. هم ذوق کردم و هم تعجب !!! شباهت داشتیم ولی نه این همه.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

از تمامی بچه های کلاس خداحافظی کردم. همه التماس دعا گفتند. مستاصل بودم. پیش آن دو رفیق نارفیق هم بروم یا نه؟ از همان صندلی جلو شروع کردم به روبوسی و خداحافظی. به او که رسیدم مودبانه دست داد و خندید. من عذر خواهی کردم! او خندید...فقط می خندید. از همان خنده هایی که مصنوعی کامل است. وقتی دستم را از دستش بیرون کشیدم آزاد شدم. از زخم زبان هایش. خدا را شکر...

چشمانم را می بندم. دوباره باز می کنم. می بندم. باز می کنم. می خواهم باور کنم. نه! خواب نیست. بیدار بیدارم.بلند به خودم می گویم: من زائر کربلایم. همه التماس دعا می گویند. همه دو رکعت نماز می خواهند. همه می گویند خوش به حالت در این سن کم. من باور نکرده ام هنوز. دلم باورش نمی شود. اما واقعی است. من دارم می روم کربلا.

رفته بودیم خرید. بالاخره بعد از شش ماه خانه نشینی و درس و اینترنت از مسیر خانه و مدرسه آنور تر رفتم و رفتم خرید. آن طرف خیابان تقی آباد عکس شهید کاوه نقاشی شده بود. این طرف اما....

ویترین های مغازه ها ، حجاب ها ، حیاها ، آدم ها... من باز هم برای هزارمین بار در مغزم به دنبال جواب سوال " چرا این اتفاق افتاد" می گشتم . چشمم سرخ شد. نگاهم را از عکس برداشتم. راستش خجالت کشیدم.

از خواب بیدار شدم. چشمم خورد به عکست. می خندیدی! خیلی شیرین.خنده ات هوش می برد از سر آدم. خنده ات تلخی این روزها را برد. عکست باز جان گرفته بود. چشم از لبت برنمی داشتم. می ترسیدم تمام بشود. چشم دوخته بودم. تمام شدنی نبود.باز می خندیدی! چقدر دوست دارمت؟ برادرم.....به اندازه ی دوست داشتنم دوستم داشته باش!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

من کجایم؟ حدود 400 نفر از کربلاییان دور تا دور مهدیه نشسته اند...مجلس آگاهی است...می خواهیم برویم کربلا! حال وهوایم عالی بود.من هنوز در بهتم. آن آقا می گوید : اول می رویم نجف... من و نجف؟ من و بین الحرمین؟ من و سامرا و کاظمین؟

من خودم نیستم...من آن تسنیم قبلی نیستم.

دلم هوای پست های بدون فکر را کرد. برای آخرین پست باید همه جیز را می نوشتم. ما شلمچه هم می رویم. نمی دانم مهمان خصوصی می شویم یا نه! کاش غروب آنجا باشیم.

حرف برای گفتن خیلی زیاد است. حلالمان کنید. حتما اگر ناراحتی از من دارید در کامنت ها ذکر کنید . نائب الزیاره هستم اگر لایق باشم...