با اندکی تاخیر اما با شجاعت...سلام:

راستش را بخواهید این امتحان ها به جز همان رنج و محنتی که در عمق واژه ی امتحان خوابیده است یک خصلت دیگری هم که دارند این است که تقریبا در عرض یک ماه تمام استعداد آدمی را می گیرند و به فراموشی میسپارند و اگر طرف کمی فقط کمی خرخوان تر از آنچه که هست باشد، بدانید که حتما نابود میشود...

ما که خرخوان نیستم اما همان اندکی هم که می خوانیم این کودک نوپای ادبی را فراری می دهد... در هر صورت می نویسیم اما کاملا ساده ...

روز مادر مبارک!!!!

وقتی می گویم مادر برایم خیلی خاطرات مجسم می شود. خاطرات استواری مادرمو البته صبوری اش خاطره هایی است که شاید در همین یک کلمه «مادر» برایم تداعی می شود.

وقتی که 4 ساله ای بودم بسیار بسیار بسیار و هزار تا از این بسیار ها شر،  و به قول معروف که نه ! عین واقعیتت از دیوار راست بالا میر فتم و خون مادر که بماند خون بقیه ی فامیل و دوست و آشنا را به دل می کردم مادر با اینکه شاید گاهی دیگر جانش از دستم به لب می رسید اما هیچ وقت نشد که لب به نفرین و ناسزایی باز کند و یا دستی به کتک بر سرم بالا ببرد(مامان جون دوست داریم )

 خاله ام تعریف می کند: گاهی از دستت حسای اعصابم بهم می ریخت. به مامانت می گفتم خب یکم بزنش تا آدم بشه، مامان می گفته: نام دخترم حرمت دارد به حرمت نامش هم که شده نباید رویش دست بلند کرد.(حالایی که می نویسم خودم غرق در شعف هستم از داشتن همچین مادری)

من با قرآن و چادر بزرگ شده ام. سه سالم بود که مادرم رفت به دنبال مهد قرآن برایم. نبود! اگر هم بود راه دور و هزاران دلیل موجب میشد نشود که بروم و باز این مادر بود که خودش معلمی کرد برایم. من جزء سی را حفظ بودم آن هم در 7 سالگی!!!(الان بغیر از حمد و قل هوالله حافظه مان به چیز دیگری نمی رسد)

یادم است رسیده بودم به سوره ی بینه. آیه هایش سخت بود. خیلی سخت. حوصله که نمی داشتم ول می کردم و می رفتم. می رفتم و بازی می کردم و مامان از توی آشپزخانه و اتاق و هر جایی که بود و به هرکاری که مشغول بود همینطور در حال کار بلند بلند می خواند: لم یکن الذین کفروا من اهل الکتب و المشرکین منفکین حتی تاتیهم البینه...

وقتی می خواند بلند می گفتم: می خوای که من یاد بگیرم که بلند می خونی؟ من دوست ندارم حفظش کنم. و مادر از این حرف من کلی می خندید و من چقدر حرص می خوردم. (هنوز هم نمی دانم چرا این سوره برایم اینقدر سخت است)

***   ***   ***   ***   ***   ***   ***   ***   ***   ***   ***   ***   ***   ***   ***   ***   **

دختر دایی ام آمد کنارم نشست و گفت: خوش به حالت به خاطر این مادر. کاش مامانت جای مامان من بود. علت را که پرسیدم جوابی داد که شرمنده شده بودم از اینکه اینقدر بی توجهی می کنم

-آخه مامان تو هیچ وقت از دهنش اسم کوچیکت تنها بیرون نیومده و همیشه با عزیزم و گلم و دخترم صدات زده، گاهی با خودم میگم کاش بشه برم خونه و مامانمو بوس کنم و برم تو بغلش اما نمیشه...خجالت میکشم.

راست می گفت. هنوز هم که هنوز است تسنیم  خالی از دهانش بیرون نمی رود. هنوز هم که هنوز است راحت به آغوشش می روم و راحت می بوسمش. هنوز هم که هنوز است موهایم را لایه لایه نوازش می دهد و هی حرص مرا در می آورد.

آخرین جمله اش را که گفت نزدیک بود خودم به زمین بگویم: آهای ای زمین آن دهان گنده ات را باز کن تا بروم و دیگر دیده نشوم.

گفت: تسنیم، قدر مامانتو خیلی بدون. مامانت خیلی خوبه! آروزم بود یه مادری مثل عمه داشته باشم(در ضمن بگویم دختر دایی بنده بسیار مادرش را دوست میدارد ولی در ابراز احساس به مادرش و مادرش بو او کمی برایش مشکل پیش آمده که خب طبعا تقصیر زن دایی بنده است و موجب شده که مشکلات بدی در نوجوانی برایش پیش آید.)

پست های بلند طرفدار ندارد. خیلی حرف دیگر هم داشتم که بگویم. از روزهای سختی که حداقل وجود مادر اگرچه بیمار، برایم تکیه گاه بود. از روزهایی که من نه لبخند مهربان مادر را می توانستم ببینم و نه حتی دست نوازشش... بیماری مادر انگار در آن یک سال مرا بیشتر از پای درآورده بود.

و آزادسازی خرمشهر که... باز بی امان بغضی چنگ می زند به گلویم . نه از غم از غرور و خوشحالی. دیوونه وار این روز را دوست دارم. 11 ساله که بودم مادرم برایم دفتر خاطرات خرید. روز سوم خرداد برایم از این روز گفت و من از این روز نوشتم! هنوز که هنوز است وقتی می خوانمش معصومیت واژه ها تداعی می شود برایم. آخرین سطر نوشته ام: و این خاطره تا قرن ها باقی خواهد ماند(جون ما اعتماد به نفس را حال کنید و اینقدر به ما نگویید اعتماد به نفس نداری! بله!)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن: امتحان ها بد که چه عرض کنم یکی بدجور خراب شد.(مراجعه شود به کامنت های پست خانم رهگذر)

پ.ن: گفتید تنوع...اینم تنوع. دیگه بیشتر از این؟

پ.ن: خیلی خوبه که یه بعد از ظهر بسیار دل انگیز بشینی با سُرور آمار بخونی و موقع بیکاری هاتون تمرین قرآن بکیند و کلا درس رو بزارین کنار و بشینین بخندین و نه؟؟؟؟؟؟؟

پ.ن: عشق ..... و دیگر هیچ