 |
به مسئله یک روح در دو بدن اعتقادی نداشتم...تا اینکه سرور رفت کربلا...
این روزها اون که زیارت می کنه دلتنگی ها و حسرت هاش میرسه به من...
هر وقت دلم هوای کربلا رو می کنه می فهمم داره برام دعا می کنه...
* * *
کاش سرور اینجا بود...که نه! کاش من پیشش بودم...هر روز که میگذره می فهمم کلی حرف باید بهش می گفتم
اگر پیشش بودم حتما بهش می گفتم توی حرم ها بیشتر نگاه کنه تا زیارت...اونقدر نگاه کنه که تک تک آینه های سقف حرم بمونه رو حافظه بلند مدت دلش!
که اگر روزی دلش تنگ شد، این خاطرات رو بگیره تو بغلش و با اونها گریه کنه...
می گفتم که از ریختن هیچ اشکی هراسی نداشته باشه... اصلا بزاره هر اشکش هم، با لب هاش...با دستهاش...با چشم هاش...
با تموم اعضا و جوارحش هم نوا بشه و فریاد بزنه
می گفتم که فقط و فقط بره رو به روی ضریح و جرعه جرعه آرامش بخورونه به روحش...
سیراب بشه از دریای وجود مولا...
می گفتم که باید بره سختی های این سه چهار ماه رو توی گوش پدر مهربونش بخونه و سرشو بزاره رو شونه های استوار مولاش و تا عمق وجودش رو گریه کنه...
بهش می گفتم آروم آروم...رو به روی ضریح راهی باز کنه و بره یه نخ از نگاهشو گره بزنه به مشبکه های طلایی ضریح
و اگه سامرا بود...
اگر سامرا بود تموم غربت پارچه مخمل ضریح چوبی رو بریزه رو دستاش و تبرک کنه و بیاره برای من...
بمیرم برای غربت سامرا...
می گفتم عزیزم...عکس بگیر...از خودت...از حرم ها...از همه جا
اما عکسای اصلی رو قاب کن رو دلت
اینطوری...روزای بعد که دور میشی ...نگاهت که بیفته به این عکس ها باز زخم دلت دهن باز می کنه و دلت می سوزه
اون وقت باز دوباره ارباب می طلبنت ...
جامونده ای که یه روز به من گفت که برای من دعا کن
نمیدونه که الان چقدر
از "آه" های دلم رو براش پست کردم
به مقصد بهشت...
دست خودم نیست...این روزها هر چی می خوام بنویسم...فقط میشه "کربلا"...سرور بهانه است...
:: موضوعات مرتبط:
:: برچسبها:
